براى مردم تعين مىكند گاه رسول صاحب شريعت است مانند حضرت نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمد صلوات اللّه عليهم و گاه وصى آن پيامبران صاحب شرايع ميباشند مانند سام فرزند نوح و اليسع وصّى حضرت موسى و قبل از آنها هبة الله يا شيث وصى حضرت آدم كه نام بعضى از آنها در قرآن آمده و بعضى نامشان در قرآن نيامده است و ذكر نشدن نام وصى در قرآن دلالت بر و سى نبودن او نميباشد . آنچه لازم است اين است كه هر پيامبرى وصى بعد از خود را به پيروان خود معرفى مىكند ، كه به روشنى وصى پيامبر خاتم در قرآن كريم و سنّت پيامبر هم بيان شده است . * * * پس از بيان مقدّمهء فوق الذكر در پاسخ به سؤال ( چرا موضوع امامت در قرآن مطرح نيست ) ميپردازيم . در پاسخ به اين سؤال نيازمند بيان دو پيشگفتار ذيل هستيم : پيشگفتار اوّل : قرآن و سنت پيامبر مكمل يكديگرند ريشهء تمامى اصول عقايد و احكام ، و ديگر معارف و علوم اسلامى در قرآن است ، و شرح و تفسير ، و شكل و نحوهء عمل به آن در قالب گفتار و رفتار پيامبر خاتم اسلام مشخص و معين گرديده كه به آن حديث و سيرهء رسول اكرم ميگويند . از اين رو است كه خداوند